ΔΗΜΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ
|
||
Τα παλαιά ελαιοτριβεία ήταν κυρίως χειροκίνητοι και αργότερα ζωοκίνητοι λιόμυλοι και είχαν απλοϊκή μορφή. Οι μύλοι αυτοί, που ονομάζονταν και “πέτρες”, αποτελούνταν από ένα μεγάλο λίθινο σκεύος σαν γουδί. Στο εσωτερικό του γύριζε περιστροφικά ένα δεύτερος λίθος σε σχήμα κώλουρου κώνου. Πάνω στο λίθο στηριζόταν ένας κατακόρυφος στύλος, ο “εργάτης”, και ανώτερα τυλιγόταν το παλαμάρι, δεμένο στη μανέλα, την οποία έσπρωχναν οι άνθρωποι ή τα ζώα. Αργότερα, η κωνοειδής μυλόπετρα έγινε κυλινδρική και η χρήση της νέας μορφής επεκτάθηκε στα ελαιοτριβεία του νησιού και του Πλωμαρίου. Παράλληλα, όπου υπήρχε δυνατότητα, χρησιμοποιούνταν, ως κινητήρια δύναμη για την επεξεργασία της ελιάς, το νερό. Ελάχιστα από τα κτίσματα αυτού του τύπου σώζονται σήμερα σαν ερείπια και ακόμα λιγότερα ολόκληρα. Ωστόσο, ένα από αυτά υπάρχει στο Πλωμάρι, ανηφορίζοντας στην κοίτη του ποταμού Σεδούντα και μέσα σε ένα πανέμορφο τοπίο. Κινητήρια δύναμη αυτού του ελαιοτριβείου ήταν το νερό του ποταμού, το οποίο και κατέβαινε με σωλήνα στο ελαιοτριβείο, ενεργοποιώντας την τουρμπίνα του. |
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:ΔΗΜΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ |